Wie veel vrienden heeft, heeft nog geen echte vriend.
Aristoteles (384-322 v. Chr.)

Waarom vinden we vrienden belangrijk?
Wat is de waarde van het woord vriend in onze digitale tijdperk waarin je via Facebook of een ander platform vele vrienden hebt?

In deze filosofische workshop gaan we in gesprek over vriendschap. Je krijgt informatie en we wisselen ideeën uit. De workshop wordt begeleid door Karin van Dam – de Meij, filosoof en gezondheidsvoorlichter.

Deze workshop zal plaatsvinden in de Tuinkamer van het Museum Bussemakerhuis, Ennekerdijk 11, 7622 ED Borne. Datum volgt.
De kosten zijn € 16,- per persoon. Het aantal deelnemers is maximaal 8 personen.

Heb je zin om mee te doen?
Meld je aan via de mail info@spinnenwebteksten.nl of bel 06 1345 8800.

Het bericht Workshop Over Vriendschap verscheen eerst op Spinnenweb Teksten.

Tussentijd

Solnit gebruikt het woord tussentijd dat is ‘de tijd die nodig is om ergens heen of vandaan te wandelen, van ronddolen, van boodschappen doen’ (p. 13). Ik herken deze tijd omdat ik veel wandel en altijd gebruik maak van het openbaar vervoer. Veel mensen betreuren deze tijd, maar Solnit waardeert tussentijd, net als ik. Wandelen verbindt mensen aldus Solnit en zij illustreert dit met een beschrijving van de vele binnenruimten:

Veel mensen leven tegenwoordig in een achtereenvolgende reeks binnenruimten – thuis, auto, sportschool, kantoor, winkels – die niet met elkaar verbonden zijn. Te voet blijft alles verbonden, want onder het lopen bezet je de plekken tussen die binnenruimten, op dezelfde manier als je die binnenruimten bezet. (p.26)

Wandelen kost tijd!

Lopen is goed voor je, daarover heb ik in een eerder blog geschreven. Lopen is bedrieglijk eenvoudig met allerlei goede effecten. Toch merk ik vaak dat anderen het lastig vinden om wandelen in hun dagelijkse leven in te passen: want lopen kost tijd.
‘Ik heb geen tijd om te wandelen overdag,’ zei mijn vriendin. ‘Ik moet op tijd bij de volgende cliënt zijn.’
‘Ik moet ook op tijd bij mijn afspraken zijn,’ antwoordde ik ‘en omdat ik te voet ga en met het openbaar vervoer kan ik minder afspraken plannen op een dag. Nog een vraag: ga je naar de sportschool?’
‘Zeker’ antwoordde ze ‘en daar ga ik met de auto naar toe. Het zou wel kunnen met de fiets, maar daar heb ik ook te weinig tijd voor: na het werk moet ik nog eten en zorgen dat ik op tijd kom voor de les.’
‘Ik ga niet naar een sportschool, maar dat hoeft volgens mij ook niet want ik loop al veel overdag. Met al dat wandelen naar mijn afspraken heb ik mijn beweging wel, daar spaar ik tijd en geld!’
Verrast keek mijn vriendin mij aan: ‘Zo heb ik daar nog niet over nagedacht.’

Wandelen en denken

Veel dingen gaan in onze maatschappij sneller vanwege allerlei technologieën. Werknemers zijn productiever, maar niet vrijer. We verwachten meer van iemand omdat het sneller kan, sneller moet. Ik houd van een rustig tempo in mijn alledaagse leven en dat herken ik in Solnits Wanderlust:

Het wandelen … creëert een delicaat evenwicht tussen werken en nietsdoen, tussen zijn en doen. Het is lichamelijke arbeid die niets produceert, op gedachten, ervaringen en aankomsten na. (p.21)
Ik houd van wandelen omdat het langzaam gaat, en ik heb het vermoeden dat de geest, net als de voeten, met een tempo van zo’n vijf kilometer per uur functioneert. Als dat zo is beweegt het moderne leven sneller dan de snelheid van het denken of de bedachtzaamheid. (p.27)

Omzien naar elkaar

Wanderlust gaat over de relatie tussen wandelen en denken, over de wildernis, over tuinen, over steden en natuurgebieden. Over pelgrimages, over protestacties, over optochten. Onze lichamen zijn langzaam, kwetsbaar en soms onbetrouwbaar, aldus Solnit.

Eten, rusten, bewegen en het weer ervaren zijn de meest primaire ervaringen van in het bezit van een lichaam zijn, deze ervaring als negatief beschouwen is hetzelfde als biologie en het leven van de zintuigen veroordelen … De wereld bevindt zich niet langer op de schaal van onze lichamen maar op die van onze machines … De afname van het lopen gaat over het gebrek aan ruimte om te wandelen, maar het gaat ook over het gebrek aan tijd…. (p.306-307)

Nog even terug naar Priscilla’s voettocht tegen geweld: haar protest is ook een oproep om naar elkaar om te zien. Wandelen gaat dan over het contact leggen met mensen. Dat vind ik een mooi voorbeeld om te gebruiken in mijn workshops Over eenzaamheid voor vrijwilligers en zorgmedewerkers.

Heb je interesse in een workshop voor jouw organisatie?
Neem vrijblijvend contact op:
– mail info@spinnenwebteksten.nl
– bel 06 1345 8800

Het bericht Wandelen verbindt! verscheen eerst op Spinnenweb Teksten.

Hoe ga je in gesprek?

Het was een boeiende bijeenkomst met enthousiaste deelnemers en dat leverde interessante discussies op. Vooral over de vraag waarom het lastig is om in gesprek te gaan over eenzaamheid en hulp te vragen. Daar zijn verschillende redenen voor en deze zijn volgens mij vooral gebaseerd op ons mensbeeld in de huidige samenleving.

Mensbeeld

In onze cultuur ligt de nadruk op jezelf kunnen redden en op autonomie. Wij bepalen zelf ons leven en maken zelf onze keuzes. Daarom laat je anderen uit schaamte niet graag zien dat je hulp nodig hebt, daar val je anderen niet mee lastig. Annemarie Mol noemt dit ideaalbeeld de logica van het kiezen. Er is ook een alternatieve opvatting over autonomie: dit vraagt een groter vertrouwen op de medemens en een openstaan voor kritiek en hulp van andere mensen. Deze alternatieve vorm noemt Mol de logica van het zorgen en dat gaat over mensen die aan elkaar verbonden zijn. De logica van het zorgen gaat ook over mensen die kiezen, maar dat kiezen doen we niet alleen. We zijn mensen te midden van anderen en we hebben elkaar nodig en dat vraagt om een samenspel. Terug naar de vraag: hoe ga je in gesprek over eenzaamheid?

Jouw mensbeeld

Veel mensen vinden het onderwerp zelf lastig te bespreken: dat hangt samen met hun mensbeeld en met hun ideeën over mensen die eenzaam zijn. Movisie geeft een uitgebreid overzicht van mogelijke belemmerende gedachten daarbij zoals bijvoorbeeld Ik ben bang dat de ander mij bemoeizuchtig vindt of Ik heb geen tijd om het gesprek goed aan te gaan. Een belangrijke eerste stap om eenzaamheid te kunnen bespreken is dat je eenzaamheid erkent en dat je weet welke belemmerende gedachten jij zelf hebt. Ruimte voor het negatieve en zoeken naar een manier er iets van te maken. Mogelijk kun je deze gedachten omzetten in helpende gedachten zoals bijvoorbeeld Ik hoef het niet op te lossen of Erkenning van gevoel lucht op.

Een beeld zegt meer dan 1000 woorden

Recent onderzoek* onder oudere mensen en vrijwilligers over de rol van burgers bij het bestrijden van eenzaamheid ging over het belang van een vertrouwensband tussen vrijwilliger en oudere. Een geschikte methode daarvoor is de photovoice methode. Je vraagt deelnemers om foto’s te maken of voorwerpen mee te nemen over belangrijke momenten in hun leven of over activiteiten die ze graag zouden willen doen. Ook hier vertrek je vanuit het negatieve (eenzaamheid) en ga je op zoek naar veerkracht. Passend bij de persoon zoek je samen naar wat iemand nodig heeft zonder te oordelen.

Tot slot

Eenzaamheid is een veelkleurig onderwerp en blijft boeien. Het was mooi om deze workshop samen met Alice Brink, filosoof, vorm te geven. Vooral dank aan de vereniging voor Verlegen Mensen voor het enthousiasme waarmee zij met onze werkvormen aan de slag gingen en voor de openheid en gesprekken over Eenzaamheid.

Wil je meer weten of heb je interesse in een workshop Over eenzaamheid?
Neem vrijblijvend contact op.

* C.M. van Leersum en J. Ottink. Via burgers de beste manier ontdekken om eenzaamheid te bestrijden. TSG Tijdschr Gezondheidswet. 2024, 102:18-27.

Het bericht In gesprek gaan over eenzaamheid verscheen eerst op Spinnenweb Teksten.

Mantelzorg

Mantelzorg is zorg voor een naaste: voor een partner, voor een kind of voor je ouders. Je vindt het vaak de normaalste zaak van de wereld en dat is mooi en moet vooral zo blijven. Maar deze zorg kan erg veel worden waardoor het moeilijk wordt om vol te houden. Daarom is hulp en steun voor mantelzorgers belangrijk.

Routekaart mantelzorg

In het boek En … Hoe gaat het eigenlijk met jou? geeft Marcel Garritsen praktische informatie aan mantelzorgers. Het begint met de vraag of jij jezelf als mantelzorger beschouwt. Het is een stap naar betere zorg voor jezelf waardoor je niet overspoeld raakt door het zorgen voor een ander. Zo ben je beter en langer in staat om de nodige zorg te verlenen. De tweede vraag gaat over wat de zorg voor een naaste voor jou betekent. Het antwoord hierop is een momentopname en daarom moet je deze stap vaker herhalen. Vervolgens kun je vanuit jouw ervaringen op zoek gaan naar wat je nodig hebt en wat voor jou belangrijk is. Dat is voor eenieder anders. De laatste stap is het organiseren van hulp. Bij het boek hoort een handzaam invulboekje; dat is een persoonlijk ondersteuningsplan waarin je alle stappen met vragen kunt doorlopen en jouw eigen persoonlijke aantekeningen kunt noteren.

Wegwijzer Mantelzorg

De wegwijzer Mantelzorg van het Dementienetwerk Twente geeft een overzicht van allerlei hulpmogelijkheden. Allereerst kun je terecht bij je eigen gemeente om te vragen wat mogelijk is en waar je voor hulp terecht kunt. In elke gemeente zijn welzijnsorganisaties die persoonlijke ondersteuning bieden, cursussen, lotgenotencontact of de inzet van vrijwilligers. Ook zijn er aanbieders die aanvullend praktische hulp kunnen geven.

Waar vind ik informatie?

Weet je niet meer hoe je ondersteuning moet regelen of word je van het kastje naar de muur gestuurd? Neem contact op met een onafhankelijke cliëntondersteuner. Deze hulp is gratis. De ondersteuner kijkt samen met jou wat jij nodig hebt en werkt onafhankelijk van verzekeraars en zorgorganisaties. Of schakel een mantelzorgmakelaar in. Je vindt de adressen in de wegwijzer Mantelzorg.

Waardeer mantelzorgers! Zij doen iets dat onbetaalbaar is: zorgen van mens tot mens.

Het bericht Help de mantelzorger verscheen eerst op Spinnenweb Teksten.

Projecten opzetten en doelen realiseren

Projecten zijn niet makkelijk; je moet ze naast het gewone werk doen en ze gaan over iets nieuws, iets anders. Dat is voor alle betrokkenen wennen. Projecten slagen daarom vaak niet. Uit onderzoek van de Stichting Projectmanagement in de Zorg en bureau BdBZorg blijkt dat slechts een derde van de betrokken zorgorganisaties tevreden is over de projectresultaten. Breder onderzoek laat zien dat er twee factoren daarbij de hoofdrol spelen:

1. doelen zijn vaak te open en te vaag.
   Doelen worden vaak niet duidelijk aangegeven en ook onderweg niet gemeten. Net als dat begrip sociale basis. Niet alleen de wethouder, maar ook de beleidsambtenaar en de uitvoerende organisatie (projectleider en team) moeten hetzelfde over doelen denken. Dan is de opdracht duidelijk en het te behalen doel en kan er onderweg goed gestuurd worden.
   
   
   
2. het is onduidelijk wat de gebruiker of klant van het project wil.
   Opdrachtgevers begrijpen vaak niet goed wat de gebruiker of klant van het project nou wil. Meestal komt dat omdat zij het lastig vinden om de klant of gebruiker te vinden en te begrijpen waar die mee zit. Dus ga op de bankjes in de buurt of bij verenigingen zitten. Door die gesprekken begrijp je hoe gevoelens passen bij jouw beleidsdoelen. Hoe beleid en praktijk elkaar versterken of juist maken dat je niet 1 maatregel bedenkt, maar een set van 2, 3 of 4 bij elkaar passende maatregelen. Houd later bij de uitvoering van het project contact met de betrokkenen om te zien of het project nog de goede kant op gaat.

Praat met elkaar

Iedereen denkt bij projecten altijd aan haast, weinig tijd, doorgaan. Maar net zo belangrijk is even zitten en praten. Zitten we nog op de goede weg? Past dit bij het doel? Past dit bij de klant of gebruiker / doelgroep?

Daar kom je alleen achter door op de bank te gaan zitten praten met elkaar. Door elkaar aan te kijken en open over de afwegingen te zijn. Dat is niet makkelijk, maar wel nodig voor een goed resultaat.

Succes met het zitten op al die bankjes!

Voor meer informatie neem vrijblijvend contact op.

Het bericht Meer bankjes neerzetten verscheen eerst op Spinnenweb Teksten.

De Informatiewijzer geeft toegankelijke informatie en dient als wegwijzer voor ouderen en mantelzorgers. Een handig boekje waarin regelingen beknopt en duidelijk worden uitgelegd.

Sinds het eerste boekje dat eind jaren ’90 verschenen is, denkt Spinnenweb teksten mee met de opzet en uitvoering. Het boekje komt in overleg met betrokken hulpverleners en organisaties tot stand.

Wijkracht Ouderen Hengelo brengt eens per twee jaar deze uitgebreide informatiebrochure uit. De volgende onderwerpen komen aan bod:

• voorlichting en informatie
• wonen
• maaltijden
• praktische hulp
• vervoer
• actief zijn en meedoen
• zorg en ondersteuning
• geldzaken
• levenseinde
• belangenbehartiging

Spinnenweb teksten heeft een soortgelijke brochure voor andere gemeentes ontwikkeld. Met name het opzetten van een eerste brochure kost vaak extra tijd en aandacht.

Wil je meer weten?

Neem dan vrijblijvend contact op.

Het bericht Wijkracht Ouderen verscheen eerst op Spinnenweb Teksten.